vrouwen

Fc had alle om gelukkig te zijn. Er was echter één iets dat ze nog niet hadden; een vrouwenploeg.

In 1983 trommelde Viviane De Bruyne enkel jonge dames bij elkaar om een vrouwenploeg samen te stellen. Vrij vlug vond ze enkele bereidwillige moeders van voetballertjes en een paar vriendinnen om enkele matchen te sjotten. Twee seizoenen bleef het vriendschappelijke wedstrijden spelen. " Kunde gij ons niet trainen?" vroegen ze aan de toenmalige trainer van een jeugdploeg, Roger Uytterhaegen.

"Ik kan veel, maar vrouwen temmen... ."

Toch nam hij de taak op zich en hij bleek deze moeilijke opdracht te kunnen waarmaken want het werd een beloftevolle ploeg.

Slechts 2 seizoenen konden ze in de competitie (1e Prov) overleven. Toch was het een leuke tijd, waar velen met genoegen aan terugdenken. Het was een hechte groep waarin veel leute werd gemaakt. Voor de training verzamelden ze eerst in café Den Ezel. Tussen het café en de terreinen aten ze vlug wat koeken om de cafégeuren te verdoezelen. Desalniettemin was het een sterk presterende ploeg.

Met spijt in het hart stopten ze ermee. Sommigen voorgoed, enkelen gingen bij Meerbeke spelen en anderen sloten zich aan bij Bever.

Viviane bleef gedurende vijfjaar bij Bever. Ze kreeg een groot afscheidsfeest en... een paar nieuwe voetbalshoes cadeau. Viviane bleef dan maar tot ook deze schoenen versleten waren.

Ze woont nu in Burst, waar haar echtgenoot penningsmeester van de voetbalclub is. Burst zit in dit jubileumjaar in dezelfde reeks als FC E. Moerbeke. Ze zullen het tegen elkaar moeten opnemen.

Zij zal voor Burst supporteren. Ze draagt Moerbeke (ze zegt het zonder FC voor) een warm hart toe maar "ge kunt niet blijven steken in het verleden". een mens moet inderdaad voortgaan met zijn leven.